روستای تنسوان

تنسوان به قدمت تاریخ
روستاي تنسوان در فاصله 7 كيلومتري جنوب شيروان واقع است كه از طرف شمال با روستاي پير شهيد و از جنوب روستاي رزمقان و ورگ و از شرق با روستاي دوين و از غرب با روستاي ورگ در ارتباط ميباشد. اين روستا داراي 71 خانوار و 354 نفر جمعيت است و مردمش به زبان كردي تكلم ميكنند. بناي روستاي تنسوان توسط كردان طايفهي سويدانلو كه از شاه ولايت غرب دوين به اين محل آمده و در كنار چشمهي معروف و پر آب «قرح قز» اسكان يافتهاند، بنيانگذاري شده است و به مرور زمان عدهاي نيز از حصار بدكانلو به تنسوان مهاجرت كردهاند. صنيعالدوله مينويسد: «…پس از ربع فرسخ در طرف يمين راه قريه تنسوانست كه پنج شش سنگ آب از چشمه دارد و قليل هم از رودخانهي جليان به تنسوان آمده به جانب شيروان ميرود. صد خانوار از ايل سويدانلو در تنسوان اماكن ييلاقي و قشلاقي دارند ناصرالدين شاه در سفر دوم خود در سال 1300 قمري به شيروان كه از طريق زوارم و گليان به شيروان مينويسد: «…داخل جادهي شيروان كه شده و قدري رانديم دست راست دهي ديده شد كه اسمش تناسوان است، چشمهي آبي دارد كه فاضل آبش به شيروان ميرود و بعضي از ايلات سويدانلو هم در حوالي همين ده چادر زده منزل دلرند و همه صاحب اغنام و احشام هستند.[2]» با توجه به نوشتهي ناصرالدين شاه و صنيعالدوله روستاي تنسوان در گذشته از موقعيت بهتر و از جمعيت زيادتري برخوردار بوده است. چشمهي معروف قرخقز كه طبق نوشتهي مؤلف مطلعالشمس 6 سنگ آب داشته است در حال حاظر فقط يك سنگ آب دارد كه داراي املاح معدني و اندكي نيز گرم است و آب آشاميدني روستا و قسمتي از آب مزروعي و باغهاي روستا را تأمين ميكند. در مورد وجه تسمهي اين چشمه مطلعين معتقدند در سابق اين چشمه داراي ماهيهاي بوده كه در قسمت سر آنها رشتههايي طلايي نظير زلف دختران وجود داشته و تعداد آنها نيز چهل عدد بوده است و به همين دليل اين چشمه به قرخقز يا چهلدختر معروف است. اين روستا داراي سه واحد مرغداري و يك گله گوسفند ميباشد و تقسيم زمين و آب به صورت «من» است. محصولات عمدهي آن عبارتند از: كشمش، زردآلو، گندم و جو و حبوبات و امكانات روستا شامل: راه شوسه، دبستان، لولهكشي آب، حمام، مسجد و شوراي ده است. مقيمي، محمد اسماعيل، جغرافيايي تاريخي شيروان، ناشر: معاونت فرهنگي آستان قدس رضوي، نوبت اول 1370