سازهای دوران هخامنشیان
محوطه تاریخی ریوی در دشت میان کوهی سملقان (سمنگان) در ۱۰ کیلومتری جنوب جلگة رود اَترَک و در میان مزارع کشاورزی روستاهای نجف و قَره¬مصلی از توابع بخش مرکزی شهرستان مانه و سملقان واقع شده است با وجود منابع آب فراوان و زمین بارور، باعث شده تا شواهد متعددی از توالی استقرارگاه های انسانی در بیش از ۱۱۲ محوطة باستانی در این دشت باقی بماند. محمدجواد جعفری، مدیر پایگاه ملی میراثفرهنگی محوطه تاریخی ریوی در یادداشتی نوشت: این محوطه باستانی شامل تپه هایی در راستای شمالی - جنوبی است که با فاصلة ۳۰۰ تا ۶۰۰ متر از یکدیگر قرار دارند که نخستینبار در بررسی باستانشناسی دکتر عزتالله نگهبان در سال ۱۳۴۲ با نام «تپه ریبا» معرفی شده است و در فروردینماه سال ۱۳۴۶ محوطه ریوی با شماره ۷۲۰ در فهرست آثار ملی به ثبت رسید مجدداً در سال ۱۳۵۶ فائق توحیدی ضمن بررسی در منطقه، محوطه را میلهکوبی کرد. متأسفانه، امروزه آنچه از بقایای باستانشناسی این محوطه باقیمانده شامل ۴ تپه و پستیوبلندیهای متعددی است که از تخریب کشاورزی و کورههای آجرپزی لطمههای جبرانناپذیری دیدهاند. یکی از مهمترین مدارک برای شناخت وضعیت گذشته این مجموعه باستانی تصاویر هوایی سال ۱۳۳۵ بوده است. در بررسی این تصاویر مشخص شد بخشهای وسیعی از محوطه ریوی که امروزه زمینهای کشاورزی صافی هستند، عوارض باستانشناختی متعددی وجود داشته است از جمله